Vietnam

Vanaf de grens zijn we via Dong Hoi en Hue aangekomen in Hoi An. Een leuk, relatief rustig stadje 15 kilometer ten zuiden van Da Nang.
Onderweg rijden we van het door Rusland gecontroleerde communistische Noord Vietnam naar het door de Amerikanen gecontroleerde kapitalistische Zuid Vietnam. Op precies de 17de breedtegraad werd de grens tussen noord en zuid vaststeld en we rijden over de Hien Luong Bridge om van noord naar zuid te komen. De oude brug en een nieuwe brug parallel naast elkaar.
Langs de weg overal rode borden met gele propaganda teksten. Veel rode vlaggen met de bekende gele hamer en sikkel of ster.
We bezoeken de tunnels van Vinh Moc. Een zeer indrukwekkend tunnelcomplex met gangen van 1.70 hoog en amper een meter breed, gebouwd door de bevolking om zich te beschermen tegen Amerikaanse bombardementen. Het hele dorp ging letterlijk ondergronds en bood bescherming aan meer dan 90 families. Gedurende de 6 jaar dat men daar leefde, werden er 19 baby's geboren in het "tunnelziekenhuis".
Het plaatsje Hue is druk. Een gekkenwerk aan scooters die kriskras, al toeterend, door de straten racen. De weg oversteken is een uitdaging op zich.
Het is de woonplaats van de laatste keizers van de Nguyen Dynasty. Zij regeerden met strakke hand van 1800 tot 1945, dus nog niet eens zo lang geleden. Daarna werd Vietnam een Republiek met Ho Chi Minh aan de macht. Het begrip democratisch hoort er officieel nog tussen maar dat laat ik bewust maar even weg. We maken met de groep een boottochtje over de parfum rivier, vernoemd naar de vele bloemen aan de kades. We bekijken een grote Pagode en een aantal uit de kluiten gewassen, rijk versierde tombes van de laatste paar keizers. Vaak al gebouwd tijdens hun leven. Pure zelfverheerlijking.
Natuurlijk kunnen we het niet laten om ons te laten paaien voor een rasecht Volendams verkleedpartijtje... de King and I!!
Verder laten we ons al zingend en gein trappend, in een elektrisch aangedreven golfkarretje, door de keizerlijke stad rondrijden. Speciaal voor het opkomend toerisme met de Franse slag opgelapt.
Vietnam is, overduidelijk met heel veel moeite, uit het oorlogsverleden aan het opkrabbelen. Veel armoede. De mensen zijn druk en luidruchtig en naar toeristen erg opdringerig. Het is ook een heel erg vochtig land dus alles wat wordt opgebouwd, is binnen no time aan het verwaarlozen. Bijna onbegonnen zaak zou je denken.
Wat een verschil met het rustige Laos dat qua natuur prachtig is en ingeklemt ligt tussen andere landen met rustige, lieve en behulpzame mensen. Als toerist word je daar ook volledig met rust gelaten wat zeker erg prettig is. Ook heel arm maar ogenschijnelijk allemaal druk met het poetsen van het eigen stoepje... soort van schoon en geordend.
Via de wolkenpas tussen Hue en Da Nang zijn we, inderdaad door de wolken, nu aangekomen in Hoi An. Een klein stadje met een oud en onbeschadigd autentiek centrum. Vooral 's avonds erg gezellig met overal kleurige lampionnetjes, lekkere muziek en heerlijk eten.
Morgen vliegen we via Da Nang naar Ho Chi Minh Stad.... Via de weg zo'n slordige 850 kilometer naar het zuiden dus een tijdsbesparende vlucht is wel lekker.