Cambodja

Vanuit Saigon rijden we richting Moc Bai, de grens met Cambodja. Eerst onszelf Vietnam uit laten stempelen in een grote, gore oude loods, voormalig supermarkt. In dit geval principieel geen smeergeld erbij dus het geduld in de relaxmode... Ook hier weer brutale en agressieve voordring pogingen door mini mensjes. Acuut het Nederlands/Belgisch blok in stelling, inmiddels een geoliede machine. 
Alle bagage over een loopband met scan apparatuur. Echter niemand achter het beeldscherm om te controleren...maar wat maakt het uit... vast heel zinvol...
Uiteindelijk wandelen we met z'n allen richting de Cambodjaanse grens. Achter ons oostblokachtige contouren en voor ons gezellig uitziende, gekleurde gebouwen. Het voelt meteen al prettiger. 
Invulrondje visa papieren en dan door de douane. Lekker soepeltjes en geen langzaam-aan-acties voor smeergeld. Zelfs een glimlach... belooft veel goeds..
Het landschap verandert een beetje. Plat en niet bijzonder. De huizen veelal hoog op palen want tijdens het regenseizoen kan het behoorlijk regenen en dan komt het water met gemak een paar meter hoger. 
Eerste bestemming Phnom Penh. De hoofdstad van Cambodja. Eeuwen lang een koninkrijk tot de inlijving bij de Unie van Indochina. Na honderd jaar Franse bezetting in '53 weer onafhankelijk en een koninkrijk. In een poging om de Vietcong te bestrijden viel Zuid Vietnam, met behulp van de Amerikanen, begin jaren 70 Cambodja binnen en volgde er een staatsgreep. De koning vertrok. Vijf jaar later ging d'r nog een schepje boven op toen de regering omver werd geworpen door de Rode Khmer, onder leiding van Pol Pot. Heel even waren de Cambodjanen blij en in de veronderstelling dat ze nu van alle buitenlandse inmenging af waren. Echter een schrikbewind van zo'n 4 jaar volgde waarbij 25% van Cambodjaanse bevolking werd gedood. Trieste bewijs hiervan zijn de Killing Fields iets buiten Phnom Penh. 
Vietnam kwam z'n buurland te hulp en na een jarenlange burgeroorlog is sinds 1993 de koning weer terug en Cambodja een monarchie en een voorzichtige democratie.  
Phnom Penh voelt als een koloniaal stadje. Met een tuc tuc naar de alom bekende FCC, de Foreign Correspondents Club, en ook daar straalt het koloniale verleden vanaf. Nog wel druk in de stad maar geen getoeter meer en een heel gemoedelijk sfeertje. 
De volgende dag bezoeken we eerst uitgebreid het Keizerlijk Paleis in het centrum van Phnom Penh. De koning woont hier nog steeds en de vlag is in top dus de goeie man is thuis. Groots en mooi. Veel pracht en praal. 
We krijgen een rondleiding door een voormalige Rode Khmer gevangenis van waaruit, na marteling en ondervraging, vrachtwagens vol met mannen, vrouwen en kinderen werden afgevoerd naar één van de vele Killing Fields om daar vermoord en begraven te worden. Uiteindelijk een erg indrukwekkende dag waarbij iedereen duidelijk tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. Geen vakantievoer natuurlijk maar absoluut verplichte kost als je een reis maakt hier naartoe. 
's Avonds dan maar koloniaal uit eten... wat een tegenstelling. 
Mooi restaurant met uitzicht over de Mekongrivier.
Wat hier opvalt, zijn de grote hoeveelheid electriciteitskabels die als spaghettibosjes, lukraak vastgebonden, laag boven de weg hangen. Dwars door bomen heen en voor balkonnetjes langs. Zo laag dat op een gegeven moment zelfs onze bus er in vast zit. Kabels om de aircobak heen. Druk gedoe met stokken om ons weer te bevrijden...bizar!!
Uiteindelijk naar Siem Reap. Een gezellig en behoorlijk toeristisch stadje in het noord westen van Cambodja. Mijn verblijfplaats voor de komende maanden. Met de groep ga ik nog mee naar de grootste bezienswaardigheid hier in de omgeving, het Angkor Archeologisch park met een slordige 45 tempels op een terrein van 400 vierkante kilometer. Je hebt een week nodig om alles te bekijken. Dat gaan we niet doen. In 1 dag sjokken we langs een heel aantal ruïnes. Absoluut indrukwekkend met als afsluiting de zonsondergang bij de tempel Angkor Wat. Tenslotte nog een relaxdagje voor mij en een afscheidsborrel met iedereen bij het zwembad om de volgende ochtend de bus uit te zwaaien. De groep gaat via Bangkok terug naar Nederland. Voor mij is het uit met de pret. Een paar maanden vrijwilligerswerk....