Grensperikelen

Gisteravond onze laatste Laos maaltijd gegeten in de "only one". Het enige restaurant in Laksou, zo'n 500 meter lopen van het hotel. Rijsttafel idee dus samen delen. Dat doen we vaker en is erg lekker en gezellig. 
Nu vroeg op om nog wat te ontbijten in de "only one". Net als gisteravond loeit er ook nu weer een agressieve dame door alle speakers in de straat. Het nieuws wordt mij gezegd maar natuurlijk gewoon partij propaganda. Daaraan besef je je dat je toch in een communistisch land aan het reizen bent. 
Vroeg op omdat we naar de grens met Vietnam gaan en de oversteek nogal wat tijd kan gaan duren. De grens ligt hoog in de bergen dus we gaan straks ook nog de wolken in. Kou en regen...brrr!!
Het hele grens spektakel is een film op zich. Wat een ongeorganiseerde takkezooi. Alles loopt en rijdt dwars door elkaar heen. Voetgangers, auto's, bussen en vrachtwagens. Het moet eerst Laos uit en daarna Vietnam weer in. Twee grote trechters, type verkeersinfarct. 
Armetierige gebouwtjes, onbestrate wegen en het regent ook nog eens dus een flinke stroom modder twee kanten op.
We moeten onze Laos bus eerst uit om een exit stempeltje te halen. Eén klein loketje voor heeeeeel veel mensen. Dus ons groepje vormt meteen een goed georganiseerd Nederlands/Belgisch front om dit toch enigszins gestroomlijnd en efficiënt voor elkaar te krijgen. Ondanks verschillende aanvallen in de flank hielden wij goed stand en konden we redelijk rap terug naar de bus. De tweede etappe van dit bijzondere schouwspel verliep redelijk soepel. Met al onze bagage, door regen en modder, via een hekje met streng kijkende meneer in een eng uitziend uniform, langs de paspoort controle. Daarna ook nog eens alle paspoorten bij elkaar in een plastic zak met een flinke smak Vietnamese Dongs erin, richting stempel kantoortje. Ze hoeven kennelijk onze gezichten niet meer te zien. We mogen onszelf inladen in ditmaal de Vietnamese bus met bijbehorende gids. De stapel paspoorten kwam zonder problemen weer terug dus konden we richting de grens. Dan denk je dat je er bent. Echter het verkeersinfarct is natuurlijk nog niet weg. De bus moest zich door een spaghetti formatie van andere bussen en vrachtwagens heen manoeuvreren. Dat schiet dus niet op en ondanks het luidruchtige Vietnamese heen en weer geblèr, staan we muurvast. In de tussentijd vervelen de verschillende douanemannetjes zich en komen een aantal keer de bus in om toch nog maar een keer alles en iedereen te controleren...je kan maar wat te doen hebben. Het was een flinke stuitligging maar uiteindelijk, een paar uur later, was er witte rook en konden we door. Langzaam rijden we de bergpas af en zakken we weer onder de bewolking. Op weg naar, het schijnt, heerlijke Vietnamese koffie.... o ja,en plaspauze...