Saigon

Het vroegere Saigon is nu Ho Chi Minh City. Door de bevolking wordt het nog steeds Saigon genoemd en ik moet eerlijk zeggen dat het mij ook prettiger in de mond ligt. Op het moment dat je hier op het vliegveld aankomt, is er zeker het besef waar je bent. Vroeger met geschiedenis op school en ook zo vaak in films en musicals beschreven. Nu kom ik zelf die hal uitlopen, de drukte en de hitte in. 
Het is ook nog eens extra druk omdat het Vietnamese Nieuwjaar er aankomt....hier een groot feest. Veel goude versierselen en lichtjes en overal roze en gele bloemen. Komend jaar wordt het jaar van de Haan dus overal afbeeldingen met een haan en 2017. Vooral vrouwen op z'n zondags uitgedost om zich in dramatische pose te laten fotograferen bij een bloesemboom.  
De stad zelf is vooral heel erg toeristisch. Er is een backpackerswijk waar het krioelt van...inderdaad....backpackers.... Een belevenis op zich. Overal toeterende scooters en auto's. Als voetganger een russische roulette om de weg over te steken. Van voorrang heeft hier echt helemaal niemand ooit gehoord. Dus het is blik op oneindig en gaan met die banaan.....
Tijdens Happy Hour zijn we op een terrasje op de hoek van een kruispunt gaan zitten. Met een cocktail in de hand heerlijk zitten genieten van de verkeerschaos die er zich dan voor je afspeelt. Avondvullend entertainment...hilarisch!!
In het oorlogsmuseum hebben we uitgebreid de tijd genomen. De Vietnamese oorlog wordt hier van twee kanten belicht wat het meteen een interessant museum maakt. Verschrikkelijke martelingen door de Vietcong en de gevolgen van napalm, agent orange door de Amerikanen. Puur door de angst op meer communisme vanuit o.a. Rusland is Amerika hier aan de slag gegaan met zoveel geweld en doden tot gevolg. Het is een scenario dat zich maar blijft herhalen...helaas!!
Verder zijn het oude postkantoor en een eenvoudige versie van de Notre Dame een populaire bezienswaardigheid hier. Door jarenlange Franse bezetting van nog voor de Vietnam oorlog met de Amerikanen, is er veel franse invloed. 
Veel Vietnamezen zijn de stad uit om TET, het Nieuwjaar, te vieren bij familie in het noorden. Dus veel winkels zijn dicht, In restaurants duurt het bestellen twee keer zo lang omdat heel veel gerechten gwoonweg niet te verkrijgen zijn....niet voorradig! Voor ons verwende westerlingen een lesje relativeren en geduld!
In mijn zoektocht naar het postkantoor blijkt ook dat het hele perspectief van de mensen hier anders is. Ik zwaai met mijn ansichtkaart en met handen en voeten probeer ik er achter te komen waar ik moet zijn. Ze hebben geen idee. De ansichtkaart zelf bekijken ze van twee kanten met een vraagteken op het hoofd. Geen idee wat het is. Dat alleen al geeft je stof genoeg om over na te denken. Inderdaad...naar wie en waarom ook zouden zij een kaart moeten sturen? 
Uiteindelijk een bus gevonden om de kaart te deponeren. Ben benieuwd of die aankomt....ooit!
Noord west van Saigon ligt er een groot tunnelcomplex van de Chu Chi bevolking. Zo'n slordige 250 kilometer aan ondergrondse gangen van drie verdiepingen hoog. Allemaal gegraven om te kunnen ontsnappen aan de Amerikaanse verschrikkingen.
We worden meegenomen en krijgen uitleg over het leven van de Vietnamezen in die tijd. Ook de manieren waarop zij de Amerikanen het leven zuur maakten. 
De Vietnamezen zijn in vergelijking met de Laotianen erg vinnig, vooral heel erg druk en lawaaierig. Heel opdringerig en zeker een stuk zakelijker. Ik vind het bijzonder om hier te zijn geweest maar ben stiekem ook blij dat we doorreizen naar Cambodja. Ook weer een land met een hele eigen en heftige geschiedenis. Ik blijf daar 2 maanden dus ben heel erg benieuwd wat ik daar allemaal ga aantreffen...